سه ماه گذشت، پسر نمیدانست چرا استاد در این مدت فقط یک فن را به او یاد می دهد. یک روز نزد استاد رفت و پس از ادای احترام گفت: "استاد چرا به من فنون بیشتری یاد نمی دهید؟" استاد لبخندی زد و جواب داد: "همین یک حرکت برای تو کافی است." پسر جوابی نداد، ولی باز به تمرینش ادامه داد.

همه سالن پسر را تشویق می کردند و پدر و مادرش از شوق، اشک می ریختند. بعد از پایان مسابقه پسر نزد استاد رفت و با تعجب پرسید: "استاد، من چگونه حریف قدرتمندم را شکست دادم؟"
استاد با خونسردی گفت: "ضعف تو باعث پیروزیت شد! وقتی تو آن فن همیشگی رابا قدرت روی حریف انجام دادی، تنها دفاع حریفت این بود که دست چپ تو را بگیرد، درحالی که تو دست چپ نداشتی!"

با خودش فکر کرد بهتر است نامه را باز کرده و بخواند. در نامه این طور نوشته شده بود: خدای عزیزم! بیوه زنی 83 ساله هستم که زندگی ام با حقوق ناچیز باز نشستگی می گذرد. دیروز یک نفر کیف مرا که صد دلار در آن بود دزدید. این تمام پولی بود که تا پایان ماه باید خرج می کردم. یکشنبه هفته دیگر عید است و من دو نفر از دوستانم را برای شام دعوت کرده ام. اما بدون آن پول چیزی نمی توانم بخرم. هیچ کس را هم ندارم تا از او پول قرض بگیرم. تو ای خدای مهربان تنها امید من هستی. به من کمک کن!!!

کارمند اداره پست خیلی تحت تاثیر قرار گرفت و نامه را به سایر همکارانش نشان داد. نتیجه این شد که همه آنها جیب خود را جستجو کردند و هر کدام چند دلاری روی میز گذاشتند. در پایان 96 دلار جمع شد و برای پیرزن فرستادند. همه کارمندان اداره پست از اینکه توانسته بودند کار خوبی انجام دهند، خوشحال بودند.

عید به پایان رسید و چند روزی از این ماجرا گذشت. تا این که نامه دیگری از آن پیرزن به اداره پست رسید که روی آن نوشته شده بود: نامه ای به خدا.

همه کارمندان جمع شدند تا نامه را باز کرده و بخوانند.
مضمون نامه چنین بود: خدای عزیزم. چگونه می توانم از کاری که برایم انجام دادی تشکر کنم؟ با لطف تو توانستم شامی عالی برای دوستانم مهیا کرده و روز خوبی را با هم بگذرانیم. من به آنها گفتم که چه هدیه خوبی برایم فرستادی. البته چهار دلار آن کم بود که مطمئنم کارمندان اداره پست آن را برداشته اند!!!

۲. نه يعني آره

۳. ما بايد با هم حرف بزنيم يعني بشين فقط گوش کن

۴. هر کار دوست داري بکن يعني بکن ولي بعد دهنت سرويسه

۵ . چقد منو دوست داري ؟ يعني يه گندي زدم مي خوام بگم

۶ . دو دقيقه ديگه حاضرم يعني دو ساعت علافي

با تشکر از "برف"، مدیریت وبلاگ http://balas.blogfa.com

سی گو دا جان!

راه اندازی وبلاگت رو بهت تبریک میگم

آرزو می کنم در همه مراحل زندگیت موفق و سربلند باشی

                                   دوستدار همیشگی تو، عمه مریم

ولی از همه دردناکتر این است که : ندانی باید صبر کنی یا فراموش....!؟